surat cinta buat dia...

*untuk sesiapa yang mengenal cinta...untuk kita jadikan ianya sebagai pembakar semangat...untuk saya teruskan hidup*

: : : : : : : the story begins : : : : : : : : : : :

Awak,

saya nak ucapkan terima kasih...terima kasih sangat sebab sudi terima diri saya seadanya....

terima kasih sebab sudi jadi pendengar yang setia di saat tiada siapa mahu mendengar rintihan saya...

terima kasih sahaja rasanya tidak mampu untuk menunjukkan betapa saya bersyukur dipertemukan dengan awak...

Awak,

awak ingat lagi tak macam mana kita berjumpa? saya selalu tanya awak soalan ini....dan biasanya...awak mesti ubah topik...dan saya faham...orang lelaki...mana nak ingat benda-benda macam ni.. benda remeh...

biarlah saya beritahu awak...cara kita berjumpa bukanlah macam cerita bollywood...bukan juga seperti cerita cinderella...tapi....itulah....cerita kita cerita biasa...tiada yang istimewa tentang cerita kita...

kita berjumpa masa awak datang ke rumah...masa itu saya baru nak masuk 13 tahun...awak datang open house saya...saya bukanlah cantik mana...saya juga bukanlah perempuan pujaan lelaki...tapi....awak tetap pandang saya...tapi masa tu saya belum bijak lagi...belum pandai nak pandang anak teruna orang...

tahun 2005...

saya jejakkan kaki ke sekolah menengah...masa tu awak sama umur dengan abang saya...saya sesi petang...awak sesi pagi...

saya selalu datang awal ke sekolah...dan sepanjang perjalanan saya dari pagar sekolah hingga ke kantin sekolah, saya rasa tidak selamat...macam ada orang perhatikan saya...bukan sekali dua...tapi...hampir setiap hari...kecuali hari jumaat...mestilah...hari jumaat saya rasa bebas sangat...tak rasa ada orang perhatikan....mana taknya, awak balik awal...saya datang lambat...

satu hari dalam bulan februari...ada seorang budak...saya kenal budak itu...kawan abang saya...dia bagi saya surat...dalam surat tu, awak cakap awak nak kenal saya...masa tu, saya rasa takut...awak bukan tak kenal siapa abang-abang saya....saya balas surat awak esoknya. Dalam surat tu, saya nyatakan keputusan saya..saya tak nak kawan awak...saya takut dengan abang-abang saya...tapi awak tetap juga nak kenal saya...kawan dengan saya...masa tu abang saya cakap awak hot student...pandai...hensem...itu lagi satu faktor...saya tak suka ada kawan yang popular di sekolah...rimas sebab ada je mata yang memandang...dua minggu awak tak pernah cuba beralah..dan akhirnya saya kalah...saya terima awak sebagai kawan saya...

tapi itulah...saya nak tergelak sendiri...sebab...sebulan lepas tu, saya jadi kekasih awak...awak layan saya macam puteri...macam kawan...macam adik...awak cakap adik awak kurang setahun dari saya....masa tu...dan sejak tu, saya selalu datang awal ke sekolah....awak pula selalu cari alasan untuk keluar dari kelas....masa tu kita bercinta senyap-senyap....tak seorang pun tahu...

tahun 2006...

awak dapat tawaran pergi SBP kat pahang...saya sedih sangat...yalah...awak akan jauh dari saya...tapi awak selalu cakap "awak, tak kira jauh mana saya pergi...hati saya cuma ada awak" ...itulah azimat untuk saya sepanjang percintaan jarak jauh ini...masa tahun ini juga, saya banyak belajar dari kawan-kawan saya...mereka sangatlah menghiburkan...

Awak,

saya paling terharu bila awak buat kejutan di hari jadi saya...masa itu, saya sekeluarga makan di luar...awak telefon abang saya...awak cakap awak ada di luar restoran tempat kami makan...saya terkejut...biar betul awak nak beritahu merekaa pasal kita....tapi..itulah awak...awak suka bagi saya kejutan...kejutan yang membuatkan airmata saya menitis jika saya ingatkan kembali *menitis juga airmata yang ditahan* ....ayah tak suka saya berkawan dengan awak...tapi...entah macam mana, hati ayah yang tak mudah nak tukar keputusan jadi lembut...saya tabik dengan awak...

tahun ini juga saya aktif bersukan...awak risau...awak selalu bebelkan saya...awak cakap

A:"awak, saya risau awak sakit"

S: " ke awak risau saya jadi gelap"

A:" Awak, tak kisahlah awak hitam ke putih ke apa ke...saya cuma risau awak tak sihat...awak tu penat...awak tak boleh letih sangat.."

S: "ayah dan mak saya pun tak halang...awak siapa nak halang"

A: "saya tahu saya bukan sesiapa....tapi saya orang yang tak mahu tengok awak terseksa...tak sihat...okaylah...cukuplah...saya malas nak gaduh...salam." *saya terdiam*

tahun 2007

tahun ini saya PMR...awak pula SPM...awak semakin sibuk...awak juga dah jadi seorang yang menjadi pujaan di sekolah awak...saya cemburu...cemburu sesangat sampai setiap kali awak telefon, mesti berakhir dengan pertangkaran...tapi pelikkan, dalam gaduh-gaduh, saya masih perlukan awak...awaklah hero hati saya

dalam tahun ini juga, ada kawan saya cakap saya seorang yang tak bertanggungjawab...masa tu, saya terlampau sedih sampaikan awak temankan saya samapi saya tidur...awak tak tidur satu malam ikut kata kawan sebilik awaklah...terima kasih awak...awak jadi pendengar saya...terima kasih tak terhingga....

tahun 2008..

percintaan kita kian diduga...kita putus di awal tahun...tapi itulah....kita masih berkawan..tak terasa seperti putus cinta...kita masing-masing berjaya dalam pepeeriksaan...walaupun saya tidaklah cemerlang mana...tapi masih juga berjaya masuk ke kelas sc tulen...sejak itu, kita dah berjanji...kita akan menjadi seorang yang terlibat dalam bidang perubatan...saya tak layak jadi doktor sebab ada masalah yang tidak memungkinkan itu terjadi...saya pilih untuk menjadi seorang yang berhubung kait dengan pesakit secara terus...sama seperti seorang doktor... awak pilih untuk jadi doktor...awak belajar sungguh-sungguh...saya pun macam tu...

tapi...

siapa sangka...kata-kata awak sebulan sebelum awak pergi buat selama-lamanya petanda awal saya bakal kehilangan awak...sungguh...kata-kata awaklah pembakar semangat saya untuk teruskan kehidupan...

A:“Awak, boleh tak awak janji dengan saya dan dengar apa yang saya cakap?”

S:“Saya janji. Apa dia?”

A:“Awak mesti teruskan hidup awak andai kata saya pergi…”

S:“Awak…kenapa cakap macam ini… Saya tak sukalah….”

A:“Awak…dengarlah dulu… tadi awak dah janji dengan saya,kan? Promise me that you will make our dream be to help professional comes true. No matter what happens to me, us…you will achieve the dream. Can you?"...

sungguh..inilah yang menjadi pembakar semangat saya...

saya ingat lagi...

tarikh 26/11/2008...awak pergi buat selamanya...awak pergi setelah bertarung nyawa untuk hampir seminggu lamanya...awak pergi menurut panggilan ILLAHI...tapi sampai sekarang saya masih ralat...ralat kerana...sehari sebelum awak kemalangan, kita bergaduh...awak suruh saya cari lain...awak suruh saya lupakan awak...mana mungkin saya tinggalkan,lupakan awak..awak kenal saya masa saya seorang gadis yang tidak pandai bergaya, pendiam, tak mudah mesra dengan orang...awaklah orang sudi terima saya seadanya...

saya ingat lagi...

along bagi mesej waktu maghrib...

"adik, angah dah pergi...baru sekejap tadi...dia dah pergi menemui pencipta-NYA.."

sungguh awak...saya tergamam seketika...abang-abang saya terkejut...saya seolah-olah tidak mampu melahirkan rasa dalam hati saya...tiada air mata yang menitis ketika itu...apa yang saya lakukan ialah memberitahu kawan-kawan kita yang awak dah pergi...bertalu-talu mesej ucapan takziah saya terima...tapi masih..dan masih tiada airmata yang mengalir....

tahun 2010...

saya teruskan kehidupan saya...saya tunaikan janji kita...janji saya pada mak ayah, adik-beradik, umi, abah, along, kawan-kawan....dua tahun juga saya tidak menitiskan airmata untuk awak...

bukan saya tak sayang...tapi entah kenapa....air mata tidak mengalir...sakitnya tidak terhingga...dua tahun saya hidup dalam penafian...bila orang tanya bolehkah saya lepaskan awak pergi?? terus terang saya katakan yang saya dah boleh lepaskan awak pergi...tapi itulah....saya rasakan yang saya seolah-olah menipu...manakan tidak...kerana ada seorang lelaki...mukanya seiras awak...saya masih belum mampu menatap wajahnya....jiwa saya terseksa awak...

dan di pagi hari raya tahun ini juga....saya terpandang wajah lelaki itu...saya tersenyum...dan hati saya berbisik

"awak, semoga awak aman di sana...saya dah boleh lepaskan awak pergi....saya akan teruskan hidup saya dengan jajji kita, pesanan awak, kerana family saya"

itulah petanda saya sudah lepaskan awak pergi buat selama-lamanya....terima kasih awak...terima kasih tak terhingga keran sudi menjadi seorang yang bermakna dalam hidup saya...saya tahu awak tidak boleh baca...tapi saya cuma mahu abadikan kisah kita supaya tidak luput ditelan masa....